Geçici istihdamda Avrupa’nın başında Hollanda var.Bu farkın çoğu, anketin değiştiği çeyrekte geldi.

Aynı tek pazarın içinde, yirmi altıya karşı bir

Eurostat her çeyrek, her üye devlette kalıcı değil geçici sözleşmeyle çalışan ücretlilerin payını yayımlar. 2026’nın ilk çeyreği için tablo Hollanda’daki %26,0’dan Litvanya’daki %1,0’a uzanıyor: aynı tek pazarın, belirli süreli çalışmaya dair aynı direktiflere tabi iki üyesi arasında yirmi altı katlık bir fark.

Bütün olarak Avrupa Birliği %12,2, avro bölgesi %12,8 bildiriyor. Hollanda rakamı her ikisinin iki katından fazla ve ikinci sıranın 10,9 puan önünde; ikinci sırada %15,1 ile Polonya var. Yirmi yedi ülkelik bir tabloda bu bir önde olma durumu değil, başka bir rejim.

Bu ölçünün neyi saydığını açıkça söylemeye değer, çünkü biçimi, karşılaştırmanın ne anlama gelebileceğini belirliyor. Payda ücretli çalışanlardır, çalışanların tamamı değil. Kendi hesabına çalışan, sözleşmeyle iş yapan ya da kendi şirketi üzerinden fatura kesen biri kesrin iki yarısının da dışındadır. Bir ülke bu yüzden, iş gücünün büyük bir bölümü hiçbir iş sözleşmesine sahip değilken düşük bir geçici pay bildirebilir.

İki çeyrek arasında dokuz puan

Hollanda’nın payı yirmi altıya tırmanmadı. Oraya tek adımda çıktı. 2020’nin dördüncü çeyreği ile 2021’in ilk çeyreği arasında %17,9’dan %27,2’ye geçiyor; tek bir çeyrekte 9,3 puanlık bir artış.

Bu büyüklükte bir rakam bir karşılaştırma ister ve en adili, ülkeyi kendisiyle karşılaştırmaktır. 2019 başından bu yana yirmi sekiz çeyrekte Hollanda’nın çeyrekten çeyreğe adımlarının medyan büyüklüğü 0,3 puan, bunun dışındaki en büyük adım 1,3 puan. Bayraklı adım, medyanın otuz bir katı ve en büyüğün yedi katı. Büyük hareketler yapan bir serideki büyük bir hareket değil; serinin içerdiği, türünün tek örneği olan hareket.

Eurostat nedenini, gözlemin kendisinin üzerinde söylüyor. 2021’in ilk çeyreğine ait değer b bayrağını taşıyor; veri setinin kendi açıklama listesi bunu zaman serisinde kırılma olarak tanımlıyor. Kırılma, o tarihin iki yanındaki sayıların aynı biçimde üretilmediğini söyler. Kimsenin sözleşmesi hakkında hiçbir iddiada bulunmaz.

Ve sonraki yıllar meseleyi bağlıyor. 2021 başında Hollanda istihdamına bir şey olmuş olsaydı, düzey sonrasında bir yere giderdi. 2026’nın ilk çeyreğine kadarki beş yılda 1,2 puan aşağı gitti. Bu fark inşa edilmedi. Aritmetik anlamda, yeniden tanımlandı.

İspanya ters yöne gitti, hem de daha uzun süre

Çoğu okurun geçici çalışmayla özdeşleştirdiği ülke İspanya’dır ve bu özdeşleştirme güncelliğini yitirdi. İspanya’nın payı 2019’un üçüncü çeyreğinde %26,8 ile zirve yaptı ve 2026’nın ilk çeyreğinde %14,8 okunuyor: 12,0 puanlık bir düşüş.

Bu düşüş ile Hollanda’daki yükseliş arasındaki fark büyüklük değil. Biçim. İspanya’nın bayraklı çeyrekteki adımı eksi 0,6 puan; bu, İspanya için sıradan bir çeyrek. Düşüş yıllara yayılıyor ve en dik geçidi 2022’den geçiyor: dört çeyrekte %24,5’ten %18,2’ye. Onu ne üretmiş olursa olsun, tek adımda gelmedi ve kırılmada gelmedi.

Onu neyin ürettiği, bu yazının yanıtlamadığı bir soru. O dönemde İspanya’da bir çalışma reformu yürürlüğe girdi ve birinden diğerine çizgi çekme isteği güçlü. Veri seti buna izin vermiyor: bir seri biçim gösterir, neden göstermez, ve buradaki başka hiçbir şey İspanyol hukukuna dair bir belge değil. Biçim aktarılıyor; açıklama açık bırakılıyor.

İki ülke ikinci bir bayrak taşıyor

2021 başındaki kırılma bir Hollanda olayı değil. Bu veri setindeki otuz altı ülkenin her biri, Birlik ve avro bölgesi toplamları dahil, o çeyrekte bir kırılma bayrağı taşıyor. Onu kesen hiçbir karşılaştırma hiçbir yerde, hiç kimse için temiz değil.

İkinci bir bayrak daha nadir ve gözden kaçırması daha kolay. d, tanım farklı demektir ve bir kırılmanın aksine bir tarihe değil, tek tek gözlemlere oturur. En son çeyrekte onu tam olarak iki üye devlet taşıyor: İspanya ve Fransa. İspanya onu 2021’in ikinci çeyreğinden bu yana her üç aylık gözlemde taşıyor, art arda yirmi bir gözlem, ve 2021 değeri iki bayrağı birden taşıyor.

Bunu basmaya değer kılan, tablodaki konumları. İspanya %14,8, Fransa %14,7 okunuyor: yan yana duran bir ülke dizisinin birincisi ve ikincisi, aralarında puanın onda biri var. Avrupa’yı bu ölçüye göre sıralayan bir okur, farklı tanımlanmış iki seriyi yirmi beş standart serinin karşısına koyuyor ve ikisi arasındaki fark, bayrağın uyardığı şeyden daha küçük.

Bayraklar neye izin veriyor, neye vermiyor

Bunların hiçbiri tabloyu işe yaramaz kılmıyor; öyle aktarmak da başlı başına bir hata olurdu.

En son çeyreğin içinde karşılaştırma ayakta: her ülke aynı kırılmanın aynı uzak yanında, dolayısıyla %26,0’a karşı %1,0, bugün iki iş piyasası arasındaki gerçek bir farktır; iki yandaki tanımları ne üretmiş olursa olsun. İki tanım bayrağı bu karşılaştırmanın iki satırına şerh düşüyor ve yazı hangi iki satır olduğunu basıyor.

Ayakta kalmayan, bir okurun bu serinin grafiğinden en kolay kuracağı cümle: Hollanda’nın son beş yılda Avrupa’nın en geçici iş piyasası hâline geldiği. Rakamlara göre oraya tek çeyrekte vardı, o zamandan beri aşağı doğru kaydı ve söz konusu çeyrek, yayımcı tarafından sayma biçiminin değiştiği çeyrek olarak işaretli.

İşe yarar sürüm daha dar ve ayakta duruyor. İki iş piyasasını zaman içinde karşılaştırmadan önce, ikisinden birinin cetvelini değiştirip değiştirmediğine bakın. Eurostat bu kontrolü, geçerli olduğu her gözlemin üzerine tek bir harf olarak verinin içine yazdı ve okuması hiçbir şeye mal olmuyor.