Połowa w Polsce, co piąty we Włoszech
W wartości datowanej przez Eurostat na 2025 rok 50,7% osób z umową na czas określony w Polsce miało rok później umowę na czas nieokreślony; we Włoszech 21,3%. W całej Unii Europejskiej odsetek wynosił 34,7%. Dane pochodzą z tabeli Eurostatu dotyczącej przejść na rynku pracy, zaktualizowanej 15 października 2026 roku.
Wskaźnik Włoch jest najniższy spośród 20 państw członkowskich, które mają wiarygodną wartość za 2025 rok. Wskaźnik Bułgarii, 17,0%, jest niższy, ale Eurostat nadaje mu oznaczenie niskiej wiarygodności, podobnie jak wartościom pięciu innych państw członkowskich. Najwyższą wartość ma Rumunia, 64,6%, a Polska jest powyżej Niemiec (36,9%), Francji (28,2%) i Hiszpanii (23,4%).
Wartości dla mężczyzn i kobiet są w obu krajach zbliżone: w Polsce 52,6% mężczyzn i 48,8% kobiet, we Włoszech 22,4% i 20,1%.
| Państwo członkowskie | 2025 | Oznaczenie Eurostatu |
|---|---|---|
| Unia Europejska | 34,7% | |
| Rumunia | 64,6% | |
| Malta | 59,0% | |
| Węgry | 58,3% | |
| Łotwa | 58,3% | niska wiarygodność |
| Chorwacja | 52,9% | |
| Słowenia | 52,6% | |
| Irlandia | 52,2% | niska wiarygodność |
| Polska | 50,7% | |
| Czechy | 47,0% | |
| Słowacja | 45,5% | |
| Portugalia | 44,1% | |
| Szwecja | 44,0% | |
| Holandia | 41,3% | |
| Austria | 41,2% | |
| Estonia | 41,2% | niska wiarygodność |
| Belgia | 39,5% | |
| Cypr | 38,9% | |
| Niemcy | 36,9% | |
| Dania | 34,9% | niska wiarygodność |
| Finlandia | 33,5% | |
| Litwa | 31,1% | niska wiarygodność |
| Francja | 28,2% | |
| Hiszpania | 23,4% | |
| Grecja | 22,8% | |
| Włochy | 21,3% | |
| Bułgaria | 17,0% | niska wiarygodność |
Co liczy ten wskaźnik
Wskaźnik śledzi ludzi, a nie umowy. Bierze wszystkie osoby w wieku 18 lat i więcej, które w danym roku miały umowę na czas określony, i pyta, ile z nich miało w następnym roku umowę na czas nieokreślony.
Nie mówi, u którego pracodawcy, ani co stało się z resztą. Wśród niepoliczonych są osoby nadal na umowach na czas określony, osoby bez pracy i osoby, które opuściły rynek pracy; źródło ich nie rozdziela.
Każda wartość to średnia z trzech lat, z badania, które śledzi te same gospodarstwa domowe. Wygładza to pojedynczy rok i pozwala zachować użyteczne próby, ale wartości sześciu państw członkowskich za 2025 rok nadal mają oznaczenie niskiej wiarygodności, a definicja nie mówi, które trzy pary lat obejmuje wartość datowana na 2025 rok.
- GRUPA: osoby w wieku 18 lat i więcej, które w poprzednim roku miały umowę na czas określony. Nie wszyscy pracownicy i nie wszystkie umowy na czas określony podpisane w danym roku.
- ZMIANA: odsetek tych osób, które w bieżącym roku mają umowę na czas nieokreślony. Źródło nie mówi, czy umowa na czas nieokreślony jest z tym samym pracodawcą, ani co stało się z pozostałymi: część nadal ma umowy na czas określony, inni są bez pracy albo poza rynkiem pracy.
- ŚREDNIA: każda wartość to średnia z trzech lat z EU-SILC, badania, które śledzi te same osoby z roku na rok. Próby są małe, więc Eurostat nadaje niektórym krajom oznaczenie niskiej wiarygodności; te kraje pominięto tu w każdym porównaniu.
Zatem 50,7% nie mówi, że połowa pracowników w Polsce ma stałe zatrudnienie: mówi, że spośród osób z umową na czas określony w danym roku mniej więcej połowa miała w następnym roku umowę na czas nieokreślony.
Jedna grupa osób, jedna zmiana i jedna średnia, a odczyt, który zapomina o którejkolwiek z nich, mówi to, czego źródło nie mówi.
Dziesięć lat temu na równi
W wartości datowanej na 2015 rok oba kraje były na równi: 18,8% w Polsce, 19,8% we Włoszech. Odsetek w Polsce rósł od tego czasu co roku z wyjątkiem 2020 roku, aż do 50,7%; we Włoszech spadł do 14,4% w 2019 roku, wzrósł do 26,7% w 2021 roku i wrócił do 21,3%.
Największy pojedynczy skok w Polsce nastąpił między wartościami datowanymi na 2022 i 2023 rok, z 32,8% do 47,2%. Ponieważ każda wartość uśrednia trzy lata, zmiana tej wielkości rozkłada się na kilka wartości.
W tych samych dziesięciu latach odsetek w UE wzrósł z 21,8% do 34,7%. Włochy były poniżej niego w każdym roku od 2015; Polska była powyżej w każdym roku z wyjątkiem 2015, 2016 i 2022.
| Rok | Polska | Włochy | UE |
|---|---|---|---|
| 2015 | 18,8% | 19,8% | 21,8% |
| 2016 | 22,0% | 20,1% | 22,8% |
| 2017 | 25,7% | 16,3% | 23,6% |
| 2018 | 30,0% | 14,8% | 24,5% |
| 2019 | 34,8% | 14,4% | 25,6% |
| 2020 | 28,3% | 19,8% | 27,2% |
| 2021 | 31,5% | 26,7% | 29,8% |
| 2022 | 32,8% | 26,0% | 33,3% |
| 2023 | 47,2% | 25,6% | 36,5% |
| 2024 | 48,4% | 19,7% | 36,3% |
| 2025 | 50,7% | 21,3% | 34,7% |
Czego te dane nie mówią
Nie mówią dlaczego. Nic tutaj nie mierzy wprowadzonego w Polsce w 2016 roku limitu umów na czas określony, włoskiego Jobs Act z 2015 roku ani włoskiego „Decreto Dignità” z 2018 roku, i żadna polityka nie jest oceniana.
Nie mówią, ile osób ma umowy na czas określony w którymkolwiek z tych krajów, ile zarabiają ani ile godzin pracują, i nie mówią, czy umowa na czas nieokreślony pochodziła od tego samego pracodawcy.
Nie mówią, co będzie dalej. Dane są średnimi trzyletnimi z badania panelowego i nic z tego nie jest prognozą.
