Polonya’da yarısı, İtalya’da beşte biri
Eurostat’ın 2025 yılına tarihlendirdiği rakamda, Polonya’da geçici sözleşmeyle çalışan kişilerin %50,7’si bir yıl sonra süresiz sözleşmeyle çalışıyordu; İtalya’da bu oran %21,3 idi. Avrupa Birliği genelinde pay %34,7’ydi. Rakamlar, Eurostat’ın 15 Ekim 2026’da güncellenen işgücü geçişleri tablosundan geliyor.
İtalya’nın oranı, 2025 için güvenilir değeri olan 20 üye devlet arasında en düşüğü. Bulgaristan’ın %17,0’lık oranı daha düşük, ancak Eurostat bu değere, beş başka üye devletin değerlerine yaptığı gibi, düşük güvenilirlik işareti koyuyor. En yüksek oran %64,6 ile Romanya’da; Polonya ise Almanya (%36,9), Fransa (%28,2) ve İspanya’nın (%23,4) üzerinde.
Erkeklerin ve kadınların oranları iki ülkede de birbirine yakın: Polonya’da erkeklerin %52,6’sı ve kadınların %48,8’i, İtalya’da %22,4 ve %20,1.
| Üye devlet | 2025 | Eurostat işareti |
|---|---|---|
| Avrupa Birliği | %34,7 | |
| Romanya | %64,6 | |
| Malta | %59,0 | |
| Macaristan | %58,3 | |
| Letonya | %58,3 | düşük güvenilirlik |
| Hırvatistan | %52,9 | |
| Slovenya | %52,6 | |
| İrlanda | %52,2 | düşük güvenilirlik |
| Polonya | %50,7 | |
| Çekya | %47,0 | |
| Slovakya | %45,5 | |
| Portekiz | %44,1 | |
| İsveç | %44,0 | |
| Hollanda | %41,3 | |
| Avusturya | %41,2 | |
| Estonya | %41,2 | düşük güvenilirlik |
| Belçika | %39,5 | |
| Kıbrıs | %38,9 | |
| Almanya | %36,9 | |
| Danimarka | %34,9 | düşük güvenilirlik |
| Finlandiya | %33,5 | |
| Litvanya | %31,1 | düşük güvenilirlik |
| Fransa | %28,2 | |
| İspanya | %23,4 | |
| Yunanistan | %22,8 | |
| İtalya | %21,3 | |
| Bulgaristan | %17,0 | düşük güvenilirlik |
Rakam neyi sayıyor
Rakam sözleşmeleri değil, kişileri izliyor. Bir yıl geçici sözleşmeyle çalışan 18 yaş ve üzeri herkesi alıyor ve ertesi yıl bunlardan kaçının süresiz sözleşmeyle çalıştığını soruyor.
Hangi işverenle olduğunu ya da geri kalanlara ne olduğunu söylemiyor. Sayılmayanlar arasında hâlâ geçici sözleşmeyle çalışanlar, işsizler ve işgücünden çıkanlar var; kaynak bunları birbirinden ayırmıyor.
Her rakam, aynı haneleri izleyen bir anketten alınmış üç yıllık bir ortalamadır. Bu, tek bir yılı yumuşatıyor ve örneklemleri kullanılabilir tutuyor; ancak altı üye devletin 2025 değerleri yine de düşük güvenilirlik işareti taşıyor ve tanım, 2025 tarihli rakamın hangi üç yıl çiftini kapsadığını söylemiyor.
- GRUP: bir önceki yıl geçici sözleşmeyle çalışan 18 yaş ve üzeri kişiler. Bütün çalışanlar değil, bir yılda imzalanan bütün geçici sözleşmeler de değil.
- DEĞİŞİM: bu kişilerden içinde bulunulan yılda süresiz sözleşmeyle çalışanların payı. Kaynak, süresiz sözleşmenin aynı işverenle olup olmadığını söylemiyor; diğerlerine ne olduğunu da söylemiyor: bazıları hâlâ geçici sözleşmeyle çalışıyor, diğerleri işsiz ya da işgücünün dışında.
- ORTALAMA: her rakam, aynı kişileri bir yıldan ötekine izleyen bir anket olan EU-SILC’den alınmış üç yıllık bir ortalamadır. Örneklemler küçük olduğu için Eurostat bazı ülkelere düşük güvenilirlik işareti koyuyor; bu ülkeler buradaki hiçbir karşılaştırmaya alınmıyor.
Yani %50,7, Polonya’daki çalışanların yarısının süresiz bir işi olduğunu söylemez: bir yıl geçici sözleşmeyle çalışan kişilerin yaklaşık yarısının ertesi yıl süresiz sözleşmeyle çalıştığını söyler.
Tek bir kişi grubu, tek bir değişim ve tek bir ortalama; bunlardan herhangi birini unutan bir okuma, kaynağın söylemediğini söyler.
On yıl önce başa baş
2015 tarihli rakamda iki ülke başa baştı: Polonya’da %18,8, İtalya’da %19,8. Polonya’nın payı o zamandan beri 2020 dışında her yıl artarak %50,7’ye ulaştı; İtalya’nınki 2019’da %14,4’e indi, 2021’de %26,7’ye çıktı ve yeniden %21,3’e döndü.
Polonya’da tek seferdeki en büyük artış, 2022 ve 2023 tarihli rakamlar arasında yaşandı: %32,8’den %47,2’ye. Her rakam üç yılın ortalaması olduğu için bu büyüklükte bir değişim birkaç rakama yayılır.
Aynı on yılda AB’nin payı %21,8’den %34,7’ye yükseldi. İtalya 2015’ten beri her yıl bu payın altında kaldı; Polonya ise 2015, 2016 ve 2022 dışında her yıl bu payın üzerindeydi.
| Yıl | Polonya | İtalya | AB |
|---|---|---|---|
| 2015 | %18,8 | %19,8 | %21,8 |
| 2016 | %22,0 | %20,1 | %22,8 |
| 2017 | %25,7 | %16,3 | %23,6 |
| 2018 | %30,0 | %14,8 | %24,5 |
| 2019 | %34,8 | %14,4 | %25,6 |
| 2020 | %28,3 | %19,8 | %27,2 |
| 2021 | %31,5 | %26,7 | %29,8 |
| 2022 | %32,8 | %26,0 | %33,3 |
| 2023 | %47,2 | %25,6 | %36,5 |
| 2024 | %48,4 | %19,7 | %36,3 |
| 2025 | %50,7 | %21,3 | %34,7 |
Bu rakamların söylemedikleri
Nedenini söylemiyorlar. Buradaki hiçbir şey Polonya’nın 2016’da belirli süreli sözleşmelere getirdiği sınırı, İtalya’nın 2015 tarihli Jobs Act’ini ya da 2018 tarihli “Decreto Dignità” kararnamesini ölçmüyor ve hiçbir politika değerlendirilmiyor.
İki ülkeden herhangi birinde kaç kişinin geçici sözleşmeyle çalıştığını, ne kadar kazandıklarını ya da kaç saat çalıştıklarını söylemiyorlar; süresiz bir sözleşmenin aynı işverenden gelip gelmediğini de söylemiyorlar.
Bundan sonra ne olacağını söylemiyorlar. Rakamlar bir panel anketinden alınmış üç yıllık ortalamalardır ve bunların hiçbiri bir tahmin değil.



