Połowa we Włoszech, jedna na czterdzieści w Holandii
W 2025 roku 51,0% osób pracujących w niepełnym wymiarze w wieku od 20 do 64 lat we Włoszech powiedziało, że pracuje w ten sposób, ponieważ nie mogło znaleźć pracy na pełny etat; w Holandii 2,4%. W całej Unii Europejskiej odsetek wynosił 18,4%. Dane pochodzą z tabel unijnego badania siły roboczej Eurostatu, zaktualizowanych 10 września 2026 roku.
Holandia ma najniższy odsetek spośród wszystkich państw członkowskich, a Włochy drugi najwyższy. Najwyższy ma Rumunia, 62,6%, ale praca w niepełnym wymiarze jest tam rzadka: 2,3% pracujących. Za Włochami są Hiszpania (46,6%) i Grecja (39,2%); Niemcy mają 5,4%.
Mężczyźni pracujący w niepełnym wymiarze częściej niż kobiety podają ten powód: we Włoszech 66,1% mężczyzn i 46,6% kobiet, w Holandii 3,9% i 2,0%.
| Państwo członkowskie | Nie znaleźli pełnego etatu, % pracujących w niepełnym wymiarze | Niepełny wymiar, % pracujących | Oznaczenie Eurostatu |
|---|---|---|---|
| Unia Europejska | 18,4% | 17,0% | |
| Rumunia | 62,6% | 2,3% | |
| Włochy | 51,0% | 15,3% | |
| Hiszpania | 46,6% | 13,1% | inna definicja niepełnego wymiaru |
| Grecja | 39,2% | 5,1% | |
| Bułgaria | 38,2% | 1,7% | |
| Cypr | 36,3% | 7,3% | |
| Portugalia | 35,8% | 6,8% | |
| Finlandia | 31,1% | 15,6% | |
| Łotwa | 27,5% | 7,5% | |
| Chorwacja | 23,3% | 2,9% | |
| Szwecja | 23,1% | 17,5% | |
| Francja | 21,3% | 16,7% | inna definicja niepełnego wymiaru |
| Belgia | 19,7% | 24,3% | |
| Estonia | 19,3% | 12,8% | |
| Litwa | 18,8% | 5,4% | |
| Czechy | 17,1% | 7,8% | |
| Węgry | 16,3% | 4,6% | |
| Słowacja | 12,6% | 4,2% | |
| Polska | 10,7% | 6,0% | |
| Luksemburg | 10,4% | 17,8% | niska wiarygodność |
| Irlandia | 9,6% | 17,1% | |
| Austria | 7,0% | 30,2% | |
| Dania | 6,6% | 23,1% | |
| Słowenia | 6,1% | 7,8% | niska wiarygodność |
| Niemcy | 5,4% | 29,2% | |
| Malta | 5,2% | 9,1% | niska wiarygodność |
| Holandia | 2,4% | 38,9% |
Co liczy ten wskaźnik
Wskaźnik jest odsetkiem pracujących w niepełnym wymiarze, a nie wszystkich pracujących. Bierze wszystkie osoby w wieku od 20 do 64 lat, których główna praca jest w niepełnym wymiarze, i rejestruje główny powód, jaki podają. Brak możliwości znalezienia pracy na pełny etat to jedna z siedmiu odpowiedzi.
Na resztę składają się pozostałe odpowiedzi. W Holandii najczęstsza jest opieka nad dziećmi lub dorosłymi z niepełnosprawnościami (37,3%), potem nauka lub szkolenie (18,7%). We Włoszech po braku pracy na pełny etat przychodzą inne powody rodzinne (17,1%), inne powody osobiste (12,4%) i opieka (11,7%).
Niepełny wymiar nie wszędzie oznacza to samo. W większości krajów to własny opis pracy podany przez respondenta; w Holandii oznacza zwykle pracę krótszą niż 35 godzin tygodniowo. Odsetki pracy w niepełnym wymiarze dla Hiszpanii i Francji mają oznaczenie Eurostatu wskazujące na inną definicję.
- GRUPA: osoby w wieku od 20 do 64 lat, których główna praca jest w niepełnym wymiarze. Nie wszyscy pracujący: stanowią 15,3% pracujących we Włoszech i 38,9% w Holandii.
- ODPOWIEDŹ: główny powód, jaki podają dla pracy w niepełnym wymiarze. Brak możliwości znalezienia pracy na pełny etat to jeden z siedmiu; pozostałe to opieka nad dziećmi lub dorosłymi z niepełnosprawnościami, inne powody rodzinne, inne powody osobiste, nauka lub szkolenie, własna choroba lub niepełnosprawność oraz inne powody.
- DEFINICJA: w większości krajów niepełny wymiar to własny opis pracy podany przez respondenta. W Holandii oznacza zwykle pracę krótszą niż 35 godzin tygodniowo.
Zatem 51,0% nie mówi, że połowa pracujących we Włoszech utknęła w pracy na część etatu: mówi, że spośród osób pracujących w niepełnym wymiarze mniej więcej połowa podała brak pracy na pełny etat jako główny powód.
Jedna grupa pracujących, jedna odpowiedź i jedna definicja, która się różni, a odczyt, który zapomina o którejkolwiek z nich, mówi to, czego źródło nie mówi.
Najwięcej pracy w niepełnym wymiarze, najmniej z braku pełnego etatu
Holandia ma najwyższy w UE odsetek pracy w niepełnym wymiarze: 38,9% pracujących, wobec 15,3% we Włoszech i 17,0% w całej UE. Dalej są Austria (30,2%) i Niemcy (29,2%), i w obu krajach odsetek niedobrowolnej pracy w niepełnym wymiarze też jest niski: 7,0% i 5,4%.
Zestawienie obu liczb odwraca kolejność. Według obliczeń redakcji osoby pracujące w niepełnym wymiarze, ponieważ nie mogły znaleźć pracy na pełny etat, to we Włoszech około ośmiu na stu pracujących, a w Holandii około jednej na sto, choć odsetek pracy w niepełnym wymiarze jest w Holandii dwa i pół raza wyższy niż we Włoszech.
Od 2021 roku
Odsetek we Włoszech spadał co roku od 2021 roku, z 62,8% do 51,0%. W Holandii spadł z 4,2% do 2,4%, a w UE z 24,0% do 18,4%.
W tych samych latach spadł też odsetek pracy w niepełnym wymiarze we Włoszech, z 18,2% do 15,3% pracujących, podczas gdy Holandia pozostała przy mniej więcej dwóch na pięć: 39,0% w 2021 roku, 38,9% w 2025 roku.
Szereg celowo zaczyna się w 2021 roku. W tym roku badanie przeszło na nowe rozporządzenie UE, a Eurostat oznacza przerwę w szeregu dla Włoch, Holandii i UE; wcześniejszych wartości tu nie porównujemy.
| Rok | Włochy | Holandia | UE |
|---|---|---|---|
| 2021 | 62,8% | 4,2% | 24,0% |
| 2022 | 57,8% | 3,1% | 21,6% |
| 2023 | 54,9% | 2,3% | 20,1% |
| 2024 | 51,3% | 2,5% | 19,0% |
| 2025 | 51,0% | 2,4% | 18,4% |
Czego te dane nie mówią
Nie mówią dlaczego. Nie mierzy się tu żadnego prawa pracy, systemu opieki nad dziećmi ani sytuacji gospodarczej, ani we Włoszech, ani w Holandii, ani nigdzie indziej.
Nie mówią, kto wziąłby teraz więcej godzin: Eurostat mierzy to osobno, jako niedostateczne zatrudnienie. Nie mówią, że pozostali pracują w niepełnym wymiarze z wyboru, tylko jaki inny powód podali, i nie mówią nic o zarobkach ani o tym, ile godzin ktokolwiek pracuje.
Nie mówią, co będzie dalej. To roczne dane z badania i nic z tego nie jest prognozą.
