นำในภาพรวม ตามหลังเมื่อดูอาชีพต่ออาชีพ
ฟิลิปปินส์เผยแพร่ช่องว่างที่เข้าข้างผู้หญิงมากที่สุดแห่งหนึ่งในชุดนี้ สำหรับลูกจ้างทั้งหมดในปี 2024 ช่องว่างค่าจ้างต่อชั่วโมงอยู่ที่ลบ 15.3% ผู้หญิงโดยเฉลี่ยได้ 122.2 เปโซต่อชั่วโมง ผู้ชายโดยเฉลี่ยได้ 105.9 ในบรรดา 80 เศรษฐกิจ มีเพียงสี่แห่งที่รายงานตัวเลขซึ่งเข้าข้างผู้หญิงมากกว่านี้
การสำรวจชุดเดียวกัน เมื่อหั่นตามเก้ากลุ่มอาชีพที่ ILO ใช้จำแนกงาน กลับบอกอีกอย่าง ผู้ชายได้ค่าจ้างสูงกว่าในเจ็ดจากเก้ากลุ่ม และช่องว่างของกลุ่มมัธยฐานอยู่ที่ 6.3% สองกลุ่มที่ผู้หญิงนำคืออาชีพขั้นพื้นฐานและเสมียน ส่วนในเกษตรกรรมที่ใช้ทักษะ ช่องว่างไปในทางตรงข้ามถึง 39.4%
สิ่งที่ขยับระหว่างการนับสองแบบไม่ใช่ค่าจ้าง แต่คือใครทำงานอะไร ผู้หญิงฟิลิปปินส์ที่รับค่าจ้างกระจุกอยู่ในกลุ่มที่จ่ายดีกว่า ส่วนผู้ชายอยู่ในกลุ่มที่จ่ายน้อยกว่า ค่าเฉลี่ยของลูกจ้างทั้งหมดจึงแบกทั้งการคัดแยกและช่องว่างไว้ด้วยกัน และการคัดแยกคือส่วนที่ใหญ่กว่า ทั่วทั้งชุดข้อมูล ช่องว่างตามกลุ่มอาชีพของเศรษฐกิจมัธยฐานสูงกว่าช่องว่างของลูกจ้างทั้งหมดอยู่ 5.8 จุด
| เศรษฐกิจ | ปี | ลูกจ้างทั้งหมด | กลุ่มอาชีพมัธยฐาน | กลุ่มที่จ่ายให้ผู้ชายมากกว่า จากเก้า | อันดับจาก 80 |
|---|---|---|---|---|---|
| ฟิลิปปินส์ | 2024 | -15.3% | 6.3% | 7 | 5 |
| ปากีสถาน | 2021 | -5.1% | 12.0% | 7 | 11 |
| โคลอมเบีย | 2025 | -4.6% | 2.4% | 5 | 13 |
| ไทย | 2025 | -4.2% | 9.5% | 7 | 14 |
| อิตาลี | 2020 | -2.5% | 4.2% | 6 | 16 |
| เม็กซิโก | 2025 | 0.1% | 5.7% | 8 | 25 |
| กรีซ | 2020 | 3.5% | 11.3% | 8 | 30 |
| ตุรกี | 2025 | 5.0% | 11.1% | 9 | 34 |
| ฝรั่งเศส | 2024 | 5.4% | 4.9% | 8 | 36 |
| โปรตุเกส | 2025 | 7.7% | 11.7% | 9 | 43 |
| เวียดนาม | 2024 | 8.7% | 13.8% | 9 | 48 |
| บราซิล | 2025 | 10.0% | 15.8% | 8 | 52 |
| สหราชอาณาจักร | 2025 | 13.4% | 13.0% | 8 | 54 |
| อินโดนีเซีย | 2023 | 13.5% | 23.8% | 9 | 55 |
| สหรัฐอเมริกา | 2025 | 19.2% | 23.6% | 9 | 68 |
| อินเดีย | 2025 | 19.5% | 28.5% | 8 | 70 |
| ยูกันดา | 2021 | 48.3% | 46.4% | 9 | 80 |
ยี่สิบสองเศรษฐกิจ กับการกลับด้านแบบเดียวกัน
เมื่อนับจากลูกจ้างทั้งหมด ช่องว่างเข้าข้างผู้ชายใน 56 จาก 80 เศรษฐกิจ และตัวเลขมัธยฐานอยู่ที่ 6.8% เมื่อนับภายในกลุ่มอาชีพมัธยฐาน ช่องว่างเข้าข้างผู้ชายใน 78 จาก 80 และตัวเลขมัธยฐานอยู่ที่ 12.5% มีเพียงอัฟกานิสถานกับเบลีซที่จ่ายให้ผู้หญิงมากกว่าในกลุ่มอาชีพตรงกลางของตน
ยี่สิบสองเศรษฐกิจรายงานช่องว่างภาพรวมที่เป็นศูนย์หรือเข้าข้างผู้หญิง ขณะที่กลุ่มอาชีพมัธยฐานของพวกเขาจ่ายให้ผู้ชายมากกว่า อิตาลีเป็นหนึ่งในนั้น ลบ 2.5% ในภาพรวมและ 4.2% ภายในกลุ่มมัธยฐาน ไทยเป็นอีกแห่ง ลบ 4.2% และ 9.5% ปากีสถาน จอร์แดน ตูนิเซีย มาเลเซีย และอเมริกากลางเกือบทั้งหมดอยู่ในกลุ่มเดียวกัน และการกลับด้านนี้ไม่ใช่คุณสมบัติของประเทศรวยหรือประเทศจน
รายได้ไม่ได้จัดลำดับสิ่งใดในนี้เลย ช่องว่างของลูกจ้างทั้งหมดมีสหสัมพันธ์ 0.11 กับลอการิทึมของรายได้ต่อคน และช่องว่างตามกลุ่มอาชีพอยู่ที่ลบ 0.11 และทั้งสองไม่ได้เดินไปทางเดียวกันข้ามสามส่วนของรายได้ มัธยฐานภาพรวมจากสามส่วนที่จนที่สุดไปรวยที่สุดคือ 11.2% 1.5% และ 7.6% มัธยฐานตามกลุ่มคือ 17.9% 10.4% และ 12.0% ยูกันดาแบกช่องว่างที่กว้างที่สุดในชุดนี้ 48.3% สำหรับลูกจ้างทั้งหมด และสิบสองเศรษฐกิจอยู่เหนือ 19.2% ของสหรัฐอเมริกา
สิ่งที่การตรึงอาชีพไว้ทำไม่ได้
มันไม่ได้ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นค่าจ้างเท่ากันสำหรับงานเท่ากัน เก้ากลุ่มอาชีพคือการควบคุมที่หยาบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และการคัดแยกที่ละเอียดกว่ายังอยู่รอดภายในทุกกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นสาขาใด นายจ้างใด อายุงานเท่าใด อยู่ในตำแหน่งนั้นกี่ปี ช่องว่างที่ยังเหลืออยู่หลังจากจับศัลยแพทย์รวมกับครูประถมย่อมไม่ได้ถูกปรับด้วยอะไรมากนัก
และมันไม่ได้ทำให้ตัวเลขนี้เป็นสัญญาณการจ้างงาน กลุ่มที่กว้างที่สุดคือช่างฝีมือและงานที่เกี่ยวข้อง ที่มัธยฐาน 18.1% ใน 80 เศรษฐกิจ กลุ่มที่ผู้ชายนำในจำนวนเศรษฐกิจมากที่สุดคือผู้ประกอบวิชาชีพ 74 จาก 80 กลุ่มที่แคบที่สุดคือเสมียน ที่ 5.9% เหล่านี้เป็นค่าเฉลี่ยของงานที่แตกต่างกันมาก และไม่มีอันใดอธิบายตำแหน่งงานใดตำแหน่งหนึ่ง
และช่องว่างคือมาตรวัดเดียวกันทั้งสองฝั่งของการเปรียบเทียบ ใน 15 จาก 80 เศรษฐกิจ กลุ่มอาชีพมัธยฐานกลับแคบกว่าตัวเลขของลูกจ้างทั้งหมด ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในนั้น 4.9% เทียบกับ 5.4% การตรึงกลุ่มอาชีพไว้ไม่ได้ทำให้ช่องว่างกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ มันกว้างขึ้นใน 65 จาก 80 เพราะวิธีที่งานของผู้ชายและผู้หญิงกระจายตัว ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระจายตัว ไม่ใช่เกี่ยวกับมาตรวัด
- ช่องว่างนี้เป็นแบบต่อชั่วโมง และเป็นค่าดิบ ชั่วโมงถูกหารออกไปแล้ว จึงไม่มีส่วนใดเป็นงานนอกเวลาที่ผู้หญิงทำมากกว่า แต่ไม่มีสิ่งอื่นใดถูกตรึงไว้ มันคือระยะห่างระหว่างค่าเฉลี่ยสองค่า ไม่ใช่การประมาณว่าผู้หญิงได้เท่าไรสำหรับงานของผู้ชาย ชุดข้อมูลที่เผยแพร่ถูกตรวจสอบเทียบกับค่าจ้างต่อชั่วโมงของ ILO เอง ซึ่งสร้างมันขึ้นใหม่ได้ใน 5,172 จาก 5,172 ช่องที่เทียบเคียงได้ ขณะที่ชุดรายเดือนสร้างขึ้นใหม่ได้ 47 ช่อง
- กลุ่มอาชีพคือหนึ่งในเก้าหมวดใหญ่ของ ISCO-08 ไม่ใช่อาชีพหนึ่ง «ผู้ประกอบวิชาชีพ» รวมศัลยแพทย์กับครูประถมไว้ด้วยกัน «พนักงานบริการและขาย» รวมพนักงานขายกับผู้จัดการร้านอาหารไว้ด้วยกัน การตรึงกลุ่มไว้เป็นการเอาการคัดแยกที่หยาบที่สุดระหว่างงานของผู้ชายกับงานของผู้หญิงออกไป และปล่อยการคัดแยกที่ละเอียดกว่าภายในนั้นไว้ทั้งหมด
- ตลาดแรงงานเป็นผู้ตัดสินว่าใครเข้าสู่ค่าเฉลี่ย ไม่ใช่นักสถิติ นับเฉพาะลูกจ้างที่มีรายได้รายงานไว้ ดังนั้นในที่ที่ผู้หญิงมีงานรับค่าจ้างน้อย คนที่มีจึงมีคุณวุฒิสูงผิดปกติ และตัวเลขรวมอาจเข้าข้างพวกเธอได้ อัฟกานิสถานอ่านได้ลบ 125% นี่คือเหตุผลที่การเปรียบเทียบตรงนี้ทำระหว่างการนับสองแบบภายในเศรษฐกิจเดียวกัน ไม่เคยทำระหว่างระดับของสองเศรษฐกิจ
ดังนั้นลบ 15.3% ของฟิลิปปินส์ไม่ได้บอกว่าที่นั่นจ่ายให้ผู้หญิงมากกว่าสำหรับงานเดียวกัน และ 6.3% ก็ไม่ได้บอกว่าที่นั่นจ่ายให้ผู้ชายมากกว่า 6.3% สำหรับงานเดียวกัน มันบอกว่าในปี 2024 ลูกจ้างหญิงโดยเฉลี่ยมีรายได้ต่อชั่วโมงมากกว่าลูกจ้างชายโดยเฉลี่ย 15.3% และจากเก้ากลุ่มอาชีพที่เธออาจกำลังทำงานอยู่ มีเจ็ดกลุ่มที่จ่ายให้ผู้ชายมากกว่า โดยกลุ่มตรงกลางอยู่ที่ 6.3%
ช่องว่างต่อชั่วโมงหนึ่งเดียว คำนวณสองครั้งบนผู้ตอบกลุ่มเดียวกัน และการอ่านที่ลืมว่าอะไรถูกตรึงไว้ ย่อมพูดสิ่งที่แหล่งข้อมูลไม่ได้พูด
สิ่งที่ช่องว่างเหล่านี้ไม่ได้บอก
มันไม่ได้บอกว่าผู้หญิงได้ค่าจ้างน้อยกว่าสำหรับตำแหน่งเดียวกัน การควบคุมตรงนี้คือกลุ่มของอาชีพ ไม่ใช่ตำแหน่ง และไม่มีทั้งชั่วโมง สัญญา อายุงาน หรือบริษัทที่ถูกตรึงไว้ สิ่งที่การนับสองแบบร่วมกันยืนยันนั้นแคบกว่าและหนักแน่นกว่า ค่าเฉลี่ยภาพรวมไม่ใช่บทสรุปของสิ่งที่เกิดขึ้นภายในงาน
มันไม่ได้จัดอันดับเศรษฐกิจ ใครเข้าสู่ค่าเฉลี่ยขึ้นอยู่กับว่าใครมีงานรับค่าจ้าง ประเทศที่ผู้หญิงทำงานน้อยจึงอาจรายงานช่องว่างที่เข้าข้างพวกเธอได้ โดยที่ไม่มีอะไรในตลาดแรงงานเข้าข้างพวกเธอเลย ลบ 125% ของอัฟกานิสถานคือสิ่งนั้น และนั่นคือเหตุผลที่การเปรียบเทียบทุกครั้งตรงนี้ทำภายในเศรษฐกิจเดียว
และมันไม่ได้ระบุสาเหตุใด การแบ่งแยกตามอาชีพ ชั่วโมง อายุงาน บริษัท การต่อรอง การเลือกปฏิบัติ และองค์ประกอบของผู้ที่ทำงานเพื่อค่าจ้าง ล้วนยืนอยู่หลังตัวเลขสองตัวนี้ และไม่มีอันใดถูกวัดตรงนี้ แต่ละเศรษฐกิจปรากฏหนึ่งครั้งในปีล่าสุดของตนเอง ไม่มีอะไรตรงนี้บอกว่าช่องว่างกว้างขึ้นหรือแคบลง
