Czas określony we Francji, nieokreślony w Hiszpanii
W 2025 roku 18,2% pracowników z umową na czas określony we Francji żyło w gospodarstwie domowym poniżej francuskiego progu zagrożenia ubóstwem, wobec 14,7% w Hiszpanii. Francuski wskaźnik jest czwarty pod względem wysokości spośród 27 państw członkowskich, po Bułgarii (36,1%), Węgrzech (26,2%) i Cyprze (25,3%); hiszpański jest ósmy.
Wśród pracowników z umową na czas nieokreślony kolejność się odwraca: 4,9% we Francji, 8,1% w Hiszpanii. Odległość między oboma rodzajami umów jest więc znacznie większa we Francji, gdzie wskaźnik dla umów na czas określony jest prawie cztery razy wyższy niż dla umów na czas nieokreślony, niż w Hiszpanii, gdzie jest mniej niż dwa razy wyższy.
To samo odwrócenie wystąpiło rok wcześniej, w badaniu z 2024 roku: 15,3% wobec 13,2% wśród pracowników na czas określony, 4,6% wobec 7,6% wśród pracowników na czas nieokreślony. W całej Unii Europejskiej wskaźniki wynoszą 12,9% i 5,2%, w Niemczech 13,9% i 4,5%, we Włoszech 14,1% i 6,8%.
| Państwo członkowskie | Umowa na czas określony | Umowa na czas nieokreślony |
|---|---|---|
| Unia Europejska | 12,9% | 5,2% |
| Bułgaria | 36,1% | 10,2% |
| Węgry | 26,2% | 6,6% |
| Cypr | 25,3% | 4,0% |
| Francja | 18,2% | 4,9% |
| Szwecja | 18,0% | 5,3% |
| Luksemburg | 16,6% | 6,2% |
| Malta | 15,1% | 7,9% |
| Hiszpania | 14,7% | 8,1% |
| Włochy | 14,1% | 6,8% |
| Niemcy | 13,9% | 4,5% |
| Łotwa | 12,6% | 6,4% |
| Dania | 11,8% | 3,0% |
| Belgia | 11,2% | 2,0% |
| Chorwacja | 11,2% | 5,3% |
| Portugalia | 10,7% | 6,1% |
| Austria | 10,1% | 6,3% |
| Holandia | 9,8% | 2,7% |
| Estonia | 9,6% | 6,6% |
| Grecja | 9,4% | 4,5% |
| Czechy | 7,7% | 3,2% |
| Słowacja | 7,5% | 3,2% |
| Rumunia | 6,9% | 4,1% |
| Słowenia | 6,6% | 2,5% |
| Irlandia | 6,4% | 4,1% |
| Finlandia | 5,8% | 1,1% |
| Polska | 5,6% | 3,9% |
| Litwa | 5,2% | 5,6% |
Co mierzy próg ubóstwa
Próg jest względny i krajowy: 60% mediany dochodu gospodarstw domowych w każdym kraju, po podatkach i transferach socjalnych. Francuskiego pracownika mierzy się francuską medianą, a hiszpańskiego hiszpańską, więc oba wskaźniki mówią, gdzie pracownicy stoją we własnym kraju, a nie, komu żyje się lepiej.
To dochód gospodarstwa domowego, a nie wynagrodzenie pracownika. Dochody wszystkich członków są sumowane i korygowane o wielkość gospodarstwa domowego, więc sama płaca nigdy nie przesądza, czy ktoś jest poniżej progu.
Pracownicy to osoby w wieku 18 lat i więcej, które pracowały przez ponad połowę roku, według rodzaju umowy. Badanie z 2025 roku liczy dochody z 2024 roku; osoby samozatrudnione i bezrobotne liczone są gdzie indziej, a według słów samego Eurostatu wskaźnik mierzy niski dochód w porównaniu z krajem, a nie ubóstwo.
- PRÓG: 60% mediany dochodu gospodarstw domowych we własnym kraju pracownika, po podatkach i transferach socjalnych, skorygowanego o wielkość gospodarstwa domowego. Próg francuski i hiszpański to różne kwoty, więc wskaźniki porównują pozycje wewnątrz każdego kraju, a nie poziom życia między krajami. Eurostat zaznacza, że wskaźnik nie mierzy samego ubóstwa, lecz niski dochód w porównaniu z resztą kraju.
- GOSPODARSTWO DOMOWE: dochód to dochód całego gospodarstwa domowego, a nie wynagrodzenie pracownika. Niska płaca w gospodarstwie, w którym zarabiają też inne osoby, może być powyżej progu, a przyzwoita płaca w dużym gospodarstwie poniżej niego.
- PRACOWNICY: osoby w wieku 18 lat i więcej, które pracowały przez ponad połowę roku, podzielone według tego, czy ich praca jest na czas nieokreślony, czy określony. Osoby samozatrudnione i bezrobotne nie należą do żadnej z grup. Badanie z 2025 roku liczy dochody z 2024 roku.
Zatem 18,2% we Francji nie mówi, że francuscy pracownicy na czas określony są ubożsi od hiszpańskich: mówi, że więcej z nich, w odniesieniu do francuskiej mediany, żyło w gospodarstwie domowym poniżej francuskiego progu, podczas gdy więcej hiszpańskich pracowników na czas nieokreślony żyło poniżej progu hiszpańskiego.
Jeden próg, jedno gospodarstwo domowe, jedna grupa pracowników, a odczyt, który zapomina o którymkolwiek z nich, mówi to, czego źródło nie mówi.
Francuską różnicę niosą kobiety
Wśród kobiet z umową na czas określony 18,2% żyło w 2025 roku poniżej progu we Francji, wobec 11,0% w Hiszpanii. Wśród mężczyzn kolejność się odwraca: 18,2% we Francji, 19,6% w Hiszpanii.
Główna różnica między pracownikami na czas określony w obu krajach bierze się więc z kobiet. Francuscy pracownicy na czas określony mają te same 18,2% niezależnie od płci; w Hiszpanii wskaźnik dla mężczyzn jest blisko dwa razy wyższy niż dla kobiet.
Wśród pracowników na czas nieokreślony wskaźniki Hiszpanii są wyższe dla obu płci: 8,4% dla mężczyzn i 7,7% dla kobiet, wobec 4,1% i 5,8% we Francji. Tabela nie mówi, dlaczego któryś z tych wzorców występuje, a to wydanie tego nie zgaduje.
| Pracownicy | Francja | Hiszpania |
|---|---|---|
| Umowa na czas określony, 2025 | 18,2% | 14,7% |
| Umowa na czas nieokreślony, 2025 | 4,9% | 8,1% |
| Kobiety, czas określony, 2025 | 18,2% | 11,0% |
| Mężczyźni, czas określony, 2025 | 18,2% | 19,6% |
| Umowa na czas określony, 2024 | 15,3% | 13,2% |
| Umowa na czas nieokreślony, 2024 | 4,6% | 7,6% |
Czego te dane nie mówią
Nie mówią, że umowa na czas określony spycha kogokolwiek w ubóstwo. Wskaźnik liczy, kto żyje w gospodarstwie domowym poniżej progu; nie mierzy ani przyczyny, ani wynagrodzenia z umowy, a nic tutaj nie waży prawa pracy, reform ani sektorów.
Nie mówią, że pracownicy któregoś z krajów są ubożsi. Każdy próg jest częścią mediany własnego kraju, więc wskaźnik francuski i hiszpański to dwie pozycje, a nie dwa poziomy życia.
Opisują dochody z 2024 roku, zbadane w 2025 roku, a nie rok bieżący. Obejmują pracowników, a nie osoby samozatrudnione czy bezrobotne, i nic z tego nie jest prognozą.
