Największy zawód tech w Europie to nie inżynieria

Pięć miast, w których nikt nie zatrudnia głównie inżynierów

Wyrażenie „praca w tech” funkcjonuje przeważnie jako synonim inżynierii. Przeczytaj jednak rzeczywiste ogłoszenia miasto po mieście, a w dużej części Europy przestaje to być prawdą. W Dublinie, Amsterdamie i Birmingham sprzedaż jest wprost największą kategorią na stronie; w Berlinie i Manchesterze idzie łeb w łeb z inżynierią. To pięć z ośmiu miast, dla których mamy dość stanowisk, by rozbić je na kategorie.

Wyjątki znaczą tyle samo co reguła. Londyn pozostaje zdominowany przez inżynierię, 19 do 10. Paryża nie prowadzi żadna z nich: jego największą kategorią są dziś dane i analityka, 7 stanowisk wobec 6 w inżynierii, a sprzedaż w ogóle nie osiąga progu publikacji. Madryt zaś jest zdecydowanie najbardziej inżynierskim rynkiem zestawienia.

Te same loga, w każdym mieście inna praca

Uderzające nie jest to, że europejskie miasta się różnią. Uderzające jest to, że za oboma wzorcami stoją ci sami pracodawcy. Datadog jest jednocześnie wśród największych rekruterów w Amsterdamie, Dublinie i Madrycie — w dwóch z nich to biuro sprzedaży, w trzecim ośrodek inżynierski. Czołówka dublińskiej tabeli czyta się jak apel amerykańskiego oprogramowania: Salesforce 21, Stripe 18, Rippling 18, Notion 14, Datadog 12. Amsterdamska: Databricks 19, Flexport 14, Datadog 13.

To zamierzony kształt korporacyjny, a nie przypadek naszej próby. Index Ventures, śledzący, gdzie naprawdę osiada jego portfel, liczy europejskie siedziby skupione w Londynie, Amsterdamie i Dublinie, z ekspansją przede wszystkim komercyjną, nie inżynierską. Amsterdam oferuje niemal powszechny angielski, Schiphol i ulgę 30% dla pracowników z zagranicy; Irlandia ten sam atut językowy i od dawna osadzoną bazę korporacyjną. Tym, co firma eksportuje do tych miast, jest umiejętność sprzedawania.

Berlin to kontrprzykład, i to pouczający. Jego największym rekruterem jest dziś Clera z 40 stanowiskami, przed Siemensem z 8 — krajowa marka daleko przed jakąkolwiek amerykańską. Berlin zatrudnia dla Berlina.

Dokąd naprawdę trafiła inżynieria

Jeśli organizacja sprzedażowa pojechała do Dublina i Amsterdamu, wolumen inżynierski ruszył na południe. Madryt pokazuje 39 otwartych stanowisk inżynierskich — ponad dwa razy więcej niż 19 Londynu — za sprawą Affirm, Datadog i ElevenLabs. Nosi też najniższą medianę ogłaszanych płac w zestawieniu, 30 000 EUR, wobec 51 000 GBP w Londynie.

Tych dwóch liczb nie należy czytać jako tego samego pomiaru, a różnica nie jest porównaniem płac — patrz nota metodologiczna poniżej. Kierunek potwierdza się jednak poza naszymi danymi: koszty życia w Madrycie są mniej więcej o jedną piątą do jednej czwartej niższe niż w Dublinie i Amsterdamie, a hiszpańska ustawa Beckhama pozwala kwalifikującym się pracownikom z zagranicy płacić liniowe 24% nawet przez sześć lat. Opublikowane hiszpańskie benchmarki sytuują starszych inżynierów między 55 000 a 95 000 EUR — znacznie powyżej mediany, którą drukuje nasza własna strona, co mówi coś o naszej medianie, nie o Madrycie.

Dwa miasta, których ta historia nie opisuje

Paryż i Lyon leżą całkowicie poza tym wzorcem, a udawanie, że jest inaczej, byłoby łatwym błędem. Najwięksi paryscy rekruterzy dnia to Thales, Orano i Adecco — obronność, energetyka jądrowa i agencja pracy tymczasowej, każdy z 3 stanowiskami. Lyońscy to Staffmatch, Etiknounou i SNCF Voyageurs, a w jego ogłoszeniach dominują zmiany w gastronomii i handlu.

Drugie miasto Francji nie jest w tych liczbach słabym rynkiem tech. Ono w tych liczbach w ogóle nie jest rynkiem tech — to rynek usług krajowych i pracy tymczasowej, który nasz agregat po prostu obejmuje. Ranking sytuujący Lyon nisko w „europejskiej rekrutacji tech” mierzyłby niewłaściwą rzecz i raportował ją z pełnym przekonaniem.

Kategoria, którą najtrudniej zobaczyć, to ta, która rośnie

A oto część niewygodna. Dublin, najbardziej sprzedażowe miasto zestawienia, nie ujawnia dość płac, byśmy mogli w ogóle opublikować medianę. Berlin też nie. Dwa rynki, na których sprzedaż prowadzi najwyraźniej, to dwa, o których możemy powiedzieć najmniej.

To nie przypadek, a unijny reżim jawności płac czyni to zjawisko strukturalnym. Dyrektywa wymaga raportowania faktycznie otrzymanej płacy zmiennej — nie celu, nie zarobków przy realizacji planu. Wynagrodzenie sprzedażowe oparte na prowizji jest zaś dokładnie tym, co najtrudniej skompresować do ogłaszanych widełek, bo widełki zależą od planu sprzedaży, terytorium i premii, która jeszcze się nie wydarzyła. Doradcy płacowi już sygnalizują, że organizacje sprzedażowe oparte na uznaniowości menedżerów i nieformalnych wyjątkach ucierpią na tych obowiązkach najbardziej.

Najszybciej widoczne przesunięcie w europejskiej rekrutacji — ku komercyjnej stronie biznesu oprogramowania — zachodzi więc w tej kategorii płac, którą reguły jawności oświetlą jako ostatnią. Kto benchmarkuje europejskie płace na podstawie ogłaszanych widełek, benchmarkuje tę część rynku, której ujawnianie przychodzi łatwo.