Skip to content
เข้าสู่ระบบเริ่มใช้ฟรี

บันทึก · 14 กันยายน 2026

ในโมร็อกโก ผู้หญิงที่มีงานทำเป็นลูกจ้างมากกว่าผู้ชาย ในปากีสถานซึ่งผู้หญิงทำงานน้อยเช่นกัน กลับน้อยกว่ามาก

สิบเจ็ดเขตเศรษฐกิจ หนึ่งปี สองสัดส่วนที่สับสนกันได้ง่าย สัดส่วนหนึ่งนับผู้หญิงในกำลังแรงงาน อีกสัดส่วนนับว่าผู้หญิงที่มีงานทำได้รับค่าตอบแทนจากอะไร ทุกอย่างด้านล่างนี้ ตรวจสอบได้กับตลาดจริง.

73.7%ของผู้หญิงที่มีงานทำในโมร็อกโกได้รับค่าจ้างหรือเงินเดือน มากกว่า 55.6% ของผู้ชาย
26.2%ของผู้หญิงที่มีงานทำในปากีสถานได้รับค่าจ้าง ต่ำกว่า 47.5% ของผู้ชายมาก แม้สัดส่วนผู้หญิงในกำลังแรงงานจะต่ำเกือบเท่าโมร็อกโก
54.0%ของผู้หญิงที่มีงานทำในปากีสถานเป็นผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือนที่ไม่ได้รับค่าจ้าง ถูกนับว่ามีงานทำแต่ไม่ได้ค่าจ้าง เทียบกับ 10.1% ของผู้ชายและ 7.3% ของผู้หญิงในโมร็อกโก

ผู้หญิงทำงานน้อย แต่คำตอบตรงข้ามกัน

โมร็อกโกและปากีสถานอยู่ใน 14 จาก 182 เขตเศรษฐกิจที่ผู้หญิงในกำลังแรงงานมีไม่ถึงหนึ่งในสี่ 19.8% ในโมร็อกโกและ 24.0% ในปากีสถาน เทียบกับ 68.3% และ 80.1% ของผู้ชาย

ในหมู่ผู้หญิงที่มีงานทำ สองประเทศให้คำตอบตรงข้ามกัน ในโมร็อกโก 73.7% เป็นลูกจ้าง สูงกว่าผู้ชาย 18.1 จุด เป็นช่องว่างที่เอื้อผู้หญิงมากเป็นอันดับสี่ใน 182 เขตเศรษฐกิจที่เผยแพร่ตัวเลขนี้ ในปากีสถาน 26.2% ต่ำกว่าผู้ชาย 21.3 จุด อยู่อันดับที่ 178 จาก 182

ตารางวางสองประเทศไว้ท่ามกลางอีกสิบห้าเขตเศรษฐกิจ ภาษาละหนึ่งแห่งตามภาษาที่กองบรรณาธิการนี้ตีพิมพ์ เขตเศรษฐกิจที่ร่ำรวยกว่าส่วนใหญ่เอนไปทางผู้หญิงเล็กน้อย สหราชอาณาจักร 6.4 จุด ฝรั่งเศส 4.9 เยอรมนี 4.3 ญี่ปุ่น 2.8 เม็กซิโกเสมอกันที่ลบ 0.2 อินเดีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และอินโดนีเซียเอนไปทางผู้ชาย ในทั้ง 182 ช่องว่างกว้างตั้งแต่อุซเบกิสถาน 23.4 จุดที่เอื้อผู้หญิง ไปจนถึงแกมเบีย 26.4 จุดที่เอื้อผู้ชาย

ที่มา: แหล่งข้อมูล
อัตราการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานของผู้หญิง และสัดส่วนของผู้หญิงและผู้ชายที่มีงานทำซึ่งได้รับค่าจ้างหรือเงินเดือน ปี 2024 สำหรับสิบเจ็ดเขตเศรษฐกิจ เรียงตามช่องว่างระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ที่เอื้อผู้หญิงที่สุดก่อน คอลัมน์แรกเป็นสัดส่วนของผู้หญิงอายุ 15 ปีขึ้นไปทั้งหมด อีกสามคอลัมน์เป็นสัดส่วนของผู้มีงานทำ
เขตเศรษฐกิจการมีส่วนร่วม ผู้หญิงลูกจ้าง ผู้หญิงลูกจ้าง ผู้ชายช่องว่าง จุด
โมร็อกโก19.8%73.7%55.6%+18.1
โปแลนด์51.9%86.3%76.5%+9.9
บราซิล53.6%75.1%65.3%+9.8
สหราชอาณาจักร57.5%90.1%83.7%+6.4
เกาหลีใต้56.8%80.4%74.6%+5.8
ฝรั่งเศส51.8%89.2%84.3%+4.9
เยอรมนี55.6%94.1%89.8%+4.3
จีน59.4%64.1%60.1%+4.0
ญี่ปุ่น55.6%92.3%89.5%+2.8
ไทย59.5%50.0%48.4%+1.6
ตุรกี36.8%72.1%70.7%+1.5
เม็กซิโก47.4%69.1%69.2%-0.2
อินเดีย32.4%20.6%26.2%-5.6
ฟิลิปปินส์50.5%58.6%67.1%-8.5
เวียดนาม68.9%41.4%50.8%-9.4
อินโดนีเซีย53.6%39.2%51.0%-11.8
ปากีสถาน24.0%26.2%47.5%-21.3

ทำไมจึงแยกทางกัน

คำอธิบายที่ชัดที่สุดคือการคัดเลือก ที่ใดที่ผู้หญิงทำงานน้อย บางทีอาจมีเพียงผู้หญิงที่มีงานเป็นลูกจ้างเท่านั้นที่ทำงาน สิ่งนี้ถูกทดสอบก่อนเขียนบทความนี้ และมันไม่เป็นจริง ใน 182 เขตเศรษฐกิจ ช่องว่างของการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานกับช่องว่างของสัดส่วนลูกจ้างไม่สัมพันธ์กัน ค่าสหสัมพันธ์คือบวก 0.03 ปากีสถานคือตัวอย่างค้านที่อยู่ตรงหน้า

สิ่งที่มาพร้อมกับช่องว่างคืองานในครอบครัวที่ไม่ได้รับค่าจ้าง ค่าสหสัมพันธ์ลบ 0.44 ในปากีสถาน 54.0% ของผู้หญิงที่มีงานทำเป็นผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือนที่ไม่ได้รับค่าจ้าง สูงเป็นอันดับหกใน 182 เทียบกับ 10.1% ของผู้ชาย ในโมร็อกโกตัวเลขนี้คือ 7.3% ผู้หญิงที่ทำงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทนในกิจการครอบครัว ซึ่งมักเป็นที่ดินทำกิน ถูกนับว่ามีงานทำและไม่ได้รับค่าจ้าง ผู้หญิงแต่ละคนเช่นนี้จึงดึงสัดส่วนลูกจ้างของประเทศลง

การจำแนกเดียวกันนี้ทำงานในทิศทางตรงข้ามด้วย ในอินเดีย 32.5% ของผู้หญิงที่มีงานทำเป็นผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือนที่ไม่ได้รับค่าจ้าง ในอินโดนีเซีย 24.8% และทั้งสองเอนไปทางผู้ชาย ในโปแลนด์และสหราชอาณาจักร สัดส่วนนี้ต่ำกว่า 1% และทั้งสองเอนไปทางผู้หญิง

ที่มา: แหล่งข้อมูลแต่ละสัดส่วนนับอะไร
  1. อัตราการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานนับผู้หญิงอายุ 15 ปีขึ้นไปที่ทำงานหรือหางาน เป็นสัดส่วนของผู้หญิงทั้งหมดในวัยนั้น
  2. สัดส่วนลูกจ้างนับผู้หญิงที่มีคนอื่นจ่ายค่าจ้างหรือเงินเดือนให้ เป็นสัดส่วนของผู้หญิงที่มีงานทำเท่านั้น
  3. ผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือนทำงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทนในกิจการที่ญาติดำเนินการ การจำแนกนับว่าเธอมีงานทำ และเธอไม่ได้รับค่าจ้าง

ดังนั้นการที่ 73.7% ของผู้หญิงโมร็อกโกที่มีงานทำเป็นลูกจ้าง ไม่ได้หมายถึง 73.7% ของผู้หญิงโมร็อกโก มันเป็นสัดส่วนของผู้หญิงที่มีงานทำ และผู้หญิงโมร็อกโกที่อยู่ในกำลังแรงงานยังมีไม่ถึงหนึ่งในห้า และผู้หญิงปากีสถานที่ทำงานโดยไม่ได้ค่าจ้างบนที่ดินของครอบครัว ทำให้จำนวนผู้หญิงที่มีงานทำในประเทศเพิ่มขึ้น พร้อมกับทำให้สัดส่วนของผู้ที่ได้รับค่าจ้างลดลง

ตัวเลขทั้งสามในบทความนี้มีตัวหารต่างกัน และการอ่านตัวหนึ่งเป็นอีกตัวหนึ่งคือความผิดพลาดที่บทความนี้พูดถึง

สิ่งที่ช่องว่างไม่ได้บอก

ไม่ได้บอกว่าผู้หญิงที่มีงานทำในโมร็อกโกมีชีวิตดีกว่า หรือในปากีสถานแย่กว่า งานลูกจ้างไม่ใช่งานที่ดีกว่าโดยนิยาม และไม่มีสิ่งใดในที่นี้วัดค่าจ้าง ชั่วโมงทำงาน หรือความมั่นคง

ไม่ได้บรรยายผู้หญิงทุกคน สัดส่วนลูกจ้างเป็นสัดส่วนของผู้หญิงที่มีงานทำ ซึ่งในทั้งสองประเทศเป็นคนส่วนน้อย การอ่าน 73.7% เป็นข้อความเกี่ยวกับผู้หญิงโมร็อกโกโดยทั่วไป คือความผิดพลาดที่บทความนี้ต้องการป้องกัน

และไม่ได้ระบุสาเหตุใด วัฒนธรรม ศาสนา และกฎหมาย ล้วนถูกยกมาอธิบายการทำงานของผู้หญิงในทั้งสองประเทศ และไม่มีสิ่งใดอยู่ในตัวเลขเหล่านี้ ค่าสหสัมพันธ์ลบ 0.44 ใน 182 เขตเศรษฐกิจเป็นความสัมพันธ์ที่มีจริงและอยู่ในระดับปานกลาง ยังมีอีกหลายประเทศที่มันไม่ได้อธิบาย

สิ่งที่ข้อมูลยืนยันได้

  • ในปี 2024 ผู้หญิงที่มีงานทำในโมร็อกโก 73.7% ได้รับค่าจ้างหรือเงินเดือน เทียบกับผู้ชาย 55.6% ช่องว่าง 18.1 จุดที่เอื้อผู้หญิง ใหญ่เป็นอันดับสี่ใน 182 เขตเศรษฐกิจ อัตราการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานของผู้หญิงอยู่ที่ 19.8%
  • ในปากีสถาน ผู้หญิงที่มีงานทำ 26.2% ได้รับค่าจ้างหรือเงินเดือน เทียบกับผู้ชาย 47.5% ช่องว่าง 21.3 จุดที่ไม่เอื้อผู้หญิง อยู่อันดับที่ 178 จาก 182 อัตราการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานของผู้หญิงอยู่ที่ 24.0%
  • ใน 182 เขตเศรษฐกิจ ช่องว่างของสัดส่วนลูกจ้างไม่สัมพันธ์กับช่องว่างของการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงาน (สหสัมพันธ์บวก 0.03) และมาพร้อมกับช่องว่างของงานในครอบครัวที่ไม่ได้รับค่าจ้าง (สหสัมพันธ์ลบ 0.44)
  • ผู้หญิงที่มีงานทำในปากีสถาน 54.0% เป็นผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือนที่ไม่ได้รับค่าจ้าง สูงเป็นอันดับหกใน 182 เทียบกับผู้ชาย 10.1% และผู้หญิงในโมร็อกโก 7.3%

สิ่งที่ยืนยันไม่ได้

  • ว่าผู้หญิงที่มีงานทำในโมร็อกโกมีชีวิตดีกว่าหรือในปากีสถานแย่กว่า ไม่มีสิ่งใดวัดค่าจ้าง ชั่วโมงทำงาน หรือความมั่นคง และงานลูกจ้างไม่ได้ดีกว่าโดยนิยาม
  • ว่าสัดส่วนลูกจ้างบรรยายผู้หญิงทุกคน มันเป็นสัดส่วนของผู้หญิงที่มีงานทำ ซึ่งเป็นคนส่วนน้อยในทั้งสองประเทศ
  • สาเหตุใดๆ ไม่ว่าวัฒนธรรม ศาสนา หรือกฎหมาย ไม่มีสิ่งใดอยู่ในตัวเลขเหล่านี้
  • ว่างานในครอบครัวที่ไม่ได้รับค่าจ้างอธิบายช่องว่างได้ทุกที่ ค่าสหสัมพันธ์ลบ 0.44 อยู่ในระดับปานกลางและยังมีหลายประเทศที่ไม่ได้อธิบาย
  • สิ่งใดเกี่ยวกับปี 2025 หรือ 2026 หรือเกี่ยวกับ 35 เขตเศรษฐกิจในบัญชีของธนาคารโลกที่ไม่ได้เผยแพร่ครบทั้งหกชุดข้อมูลสำหรับปี 2024

วิธีการ

  1. หนึ่งแหล่ง หนึ่งปี หกชุดข้อมูล ข้อมูลเปิดของธนาคารโลก SL.EMP.WORK.FE.ZS และ SL.EMP.WORK.MA.ZS (ลูกจ้างที่ได้ค่าจ้างและเงินเดือน % ของการมีงานทำของผู้หญิงและผู้ชาย) SL.TLF.CACT.FE.ZS และ SL.TLF.CACT.MA.ZS (อัตราการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงาน % ของประชากรหญิงและชายอายุ 15 ปีขึ้นไป) และ SL.FAM.WORK.FE.ZS และ SL.FAM.WORK.MA.ZS (ผู้ช่วยธุรกิจครัวเรือน % ของการมีงานทำของผู้หญิงและผู้ชาย) ทั้งหมดเป็นค่าประมาณเชิงแบบจำลองขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ ปีอ้างอิง 2024 อ่านเมื่อ 14 กันยายน 2026 ชุดข้อมูลปรับปรุงล่าสุด 13 กรกฎาคม 2026 ตามตราประทับของแหล่งเอง
  2. ค่ารวมกลุ่มไม่ใช่ประเทศ ยอดรวมระดับภูมิภาคและกลุ่มรายได้มีรหัสสามตัวอักษรเหมือนประเทศ และถูกตัดออกด้วยเครื่องหมายที่ธนาคารโลกกำกับไว้เอง ทำให้เหลือ 182 เขตเศรษฐกิจ ที่มีครบทั้งหกชุดข้อมูลสำหรับปี 2024 จาก 217 รายการในบัญชีประเทศ ทุกอันดับและทุกการนับในที่นี้คิดจาก 182 นี้
  3. ค่าสหสัมพันธ์เป็นค่าสัมประสิทธิ์เพียร์สันบน 182 เขตเศรษฐกิจ แต่ละแห่งนับหนึ่งครั้งไม่ว่าจะมีประชากรเท่าใด ปากีสถานกับรัฐเกาะเล็กๆ มีน้ำหนักเท่ากัน มันบอกว่าช่องว่างเคลื่อนไปด้วยกันอย่างไรจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่ง ไม่ใช่ภายในประเทศเดียว
  4. สมมติฐานหนึ่งถูกทิ้งไป เดิมบทความนี้จะโต้แย้งว่าการมีส่วนร่วมของผู้หญิงที่ต่ำคัดผู้หญิงเข้าสู่งานลูกจ้าง เมื่อวัดบน 182 ก่อนเขียน ความสัมพันธ์คือบวก 0.03 จึงไม่ได้กล่าวอ้างเช่นนั้น
  5. ช่องว่างคำนวณจากค่าที่ยังไม่ปัดเศษของแหล่งข้อมูลแล้วแสดงแบบปัดเศษ การคำนวณช่องว่างใหม่จากสัดส่วนที่ปัดเศษในตารางจึงอาจต่างกันที่หลักสุดท้าย สิบเจ็ดเขตเศรษฐกิจคือตลาดของทุกภาษาที่กองบรรณาธิการนี้ตีพิมพ์ รวมกับปากีสถาน

BabZituna ให้คะแนนทุกตำแหน่งงานเทียบกับโปรไฟล์ของคุณในหกมิติที่วัดได้จริง และเผยแพร่ทั้งสิ่งที่วัดได้และวัดไม่ได้ ดูตลาดจริง

ตลาดในบทความนี้ แบบเรียลไทม์

ฉบับก่อนหน้า