Neredeyse kimse işten çıkarılmıyor. Neredeyse kimse işe alınmıyor.

Manşette olmayan sayı

Her ay iki iş gücü istatistiği yüksek sesle okunur: kaç kişinin işsiz olduğu ve kaç açık işin ilan edildiği. İkisi de stoktur - bir anın fotoğrafı. İkisi de bir iş aramanın gidişatını asıl belirleyen şeyi söylemez: fotoğraf çekilirken kaç kişinin bu iki durum arasında hareket ettiğini.

O sayım, ayrı bir yayında, yayımlanıyor - ve haftanın önceki iki yazısı orada buluşuyor. İşverenlere yapılan bir anket her ay dört akışı kaydeder: kaç kişiyi işe aldıklarını, kaç kişinin istifa ettiğini, kaç kişinin işten çıkarıldığını ya da ilişiğinin kesildiğini ve ay sonunda kaç pozisyonun hâlâ doldurulmamış olduğunu.

Haziran 2026'da işten çıkarma oranı istihdamın %1,1'iydi. Bu serinin başladığı günden bu yana 307 ayın yalnızca 36'sı daha düşüktü. Tek başına bu iyi haber gibi okunur ve öyledir de: işsizliğin yükselmemesinin nedeni budur. Aynı ayın işe alım oranı %3,4'tü ve o 307 ayın yalnızca 69'u daha düşüktü. Bu, aynı piyasa.

Az çıkarma ile az alım aynı cümledir

İşsizlik bir düzeydir ve bir düzey ancak içine giren akışlarla çıkan akışlar birbirinden farklıysa değişir. İnsanlar işten çıkarıldıklarında ya da ilişikleri kesildiğinde içeri akar. Biri onları işe aldığında dışarı akar. Düşük bir işten çıkarma oranı girişi yavaşlatır, bu da düzeyi aşağıda tutar - ve zaten kuyrukta olan hiç kimse için hiçbir şey yapmaz.

Dünkü bulgunun tamamı da bu; yalnızca öteki yönden geliyor. Hâlihazırda işsiz olan ortanca kişi 10,5 haftadır arıyor, dörtte biri altı aydan uzun süredir - hem de işten çıkarmaların kendi kayıtlarının dibine yakın olduğu bir ayda. İkisi de doğru, çünkü zayıf olan ÇIKIŞ: 2019'a göre daha az insan işe alınıyor; kuyruk yavaş dolsa da yavaş boşalıyor.

İstifa oranı aynı paragrafa psikolojik değil mekanik bir nedenle ait. %2,0 ile Haziran 2019'un %2,3'ünün altında; gerçi serinin bütünü ölçüsünde olağan dışı değil - 307 ayın 121'i daha düşüktü, yani uca değil ortaya daha yakın duruyor. Burada önemli olan şu: bir istifa arkasında bir boş pozisyon bırakır. Kendi isteğiyle hareket eden daha az insan, bekleyen kişi için açılan daha az pozisyon demektir.

Üç ölçü normal. Biri değil.

Haziran 2026'yı Haziran 2019'un yanına koyun; örüntü alışılmadık ölçüde temiz. İşten çıkarmalar 0,1 puan daha düşük. Açık işler 0,2. İstifalar 0,3. İşe alımlar 0,4 daha düşük - dördün en büyük farkı ve fiilen işe başlayan insanları anlatan tek ölçü.

Bu piyasanın en sıkışık olduğu Haziran 2022'ye karşı mesafeler daha geniş ve aynı yönü gösteriyor: işe alımlar 0,9, istifalar 0,7, açık işler 2,5 daha düşük, işten çıkarmalar ise 0,1 daha YÜKSEK. Açık işlerdeki çöküş o dönemin manşet rakamıydı. İşe alım açığıysa iş arayan bir insanın içinde yaşadığı fark.

Bu ayı yazmaya değer kılan, iki olgunun yan yana durması. İlan edilen açık iş sayısı 2019'dakine yakın - %4,4'e karşı %4,6 - ve işe alım kayda değer ölçüde daha az. Bu yayın ne olduğunu kaydeder; nedenini söylemez ve biz de onun adına tahmin yürütmeyeceğiz. Pozisyonlar, işverenler daha yavaş ya da daha seçici olduğu için açık kalıyor olabilir; ya da ilan edilen pozisyonla mevcut kişi birbirine uymadığı için. Anket bunların hiçbirini sormuyor.

Bunun söylemedikleri

Dört sayının birbiriyle karşılaştırılabileceğini söylemiyor. İşe alımlar, istifalar ve işten çıkarmalar ayrı ayrı istihdama bölünür. Açık iş oranı istihdam artı açık işlere bölünür, çünkü doldurulmamış bir pozisyon henüz kimsenin işi değildir. Bu yüzdelerden birini ötekinden çıkarmak hiçbir anlamı olmayan bir sayı üretir ve bu yazı bunu asla yapmaz.

Az işten çıkarmanın kötü haber olduğunu söylemiyor. Değil. İşi olan birinin işini kaybetme olasılığı, kayıtlardaki çoğu aya göre çok daha düşük - ve iş bulmanın ne kadar zor olduğuna dair yazılarla geçen bir haftada bunu açıkça söylemek gerekir. Mesele daha dar: çalışanı koruyan durgunluğun ta kendisi, işsizi bekletiyor.

İnsanların işlerinde mutsuz olduğunu da mutlu olduğunu da söylemiyor. İstifa oranı duyguyu değil hareketi sayar. Burada yalnızca şu nedenle yer alıyor: bir istifa bir boş pozisyon yaratır ve boş pozisyonlar, arayan bir insanın var olmasına ihtiyaç duyduğu şeydir.

Ve tek bir işveren ya da tek bir arayış hakkında hiçbir şey söylemiyor. Bunlar her sektörün ve bölgenin ortalaması alınmış ulusal oranlar. Gerçekten arayan biri için işe yarar okuma şu: kıtlık İŞE ALIMDA, ilanlarda değil. Açık işleri normal görünen ama işe alımı 2019'un altında kalan bir piyasa, daha çok ilana başvurmanın eskisinden daha az işe yaradığı ve değişen şeyin iş sitelerinde hiç görünmediği bir piyasadır.