Skip to content
เข้าสู่ระบบเริ่มใช้ฟรี

บันทึก · 23 กันยายน 2026

ในโปแลนด์ ผู้ว่างงานสามในสิบคนหางานมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว ส่วนในเกาหลีใต้คือหนึ่งในสองร้อยคน

สิบเจ็ดเศรษฐกิจ แต่ละแห่งหนึ่งสัดส่วน คือผู้ว่างงานที่หางานมาสิบสองเดือนหรือนานกว่านั้น พร้อมสัดส่วนเดียวกันสำหรับหญิงและชาย และอัตราว่างงานจากการสำรวจเดียวกัน ไม่ใช่การหางานที่จบแล้ว ไม่ใช่กติกาเงินชดเชย และหนึ่งปีต่อหนึ่งประเทศ ทุกอย่างด้านล่างนี้ ตรวจสอบเทียบกับตลาดสดได้.

28.8%ของผู้ว่างงานโปแลนด์หางานมาหนึ่งปีหรือนานกว่านั้นในปี 2025 อยู่อันดับที่ 57 จาก 107 เศรษฐกิจ
0.5%ของผู้ว่างงานเกาหลีใต้เป็นเช่นนั้น อยู่อันดับที่ 106 จาก 107 โดยมีอัตราว่างงานเกือบเท่ากัน
30.2%ของผู้ว่างงานหางานมาหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น ในเศรษฐกิจค่ามัธยฐานของทั้ง 107 แห่ง คือบราซิล

สามในสิบ และหนึ่งในสองร้อย

ในปี 2025 ผู้ว่างงานโปแลนด์ 28.8% หางานมาสิบสองเดือนหรือนานกว่านั้น ส่วนเกาหลีใต้อยู่ที่ 0.5% คืออันดับที่ 57 และ 106 จาก 107 เศรษฐกิจที่บันทึกระยะเวลา อัตราว่างงานของทั้งสองต่างกันหนึ่งในสี่จุด คือ 3.0% และ 2.8% และทั้งคู่อยู่ในกลุ่มหนึ่งในสามที่ร่ำรวยที่สุดตามรายได้

การกระจายกว้างมาก เศรษฐกิจค่ามัธยฐานคือบราซิลที่ 30.2% ใน 107 แห่งมี 25 แห่งที่ผู้ว่างงานเกินครึ่งหางานมาหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น และ 9 แห่งที่ไม่ถึงหนึ่งในสิบ สูงสุดคือโอมานที่ 86.9% ต่ำสุดคือฟิลิปปินส์ที่ 0.2%

ตารางนี้รวมปลายทั้งสองด้านของช่วงนั้นไว้ แอฟริกาใต้รายงานอัตราว่างงานสูงสุดในสิบเจ็ดแห่งที่ 32.3% และสัดส่วนระยะยาวสูงสุดที่ 76.2% ขณะที่อิตาลีอยู่ที่ 50.3% ด้วยอัตรา 6.1% และสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ 13.8% ด้วยอัตรา 4.3%

ที่มา: แหล่งข้อมูล
การว่างงานระยะยาว: ผู้ว่างงานที่หางานมาสิบสองเดือนหรือนานกว่านั้น คิดเป็นสัดส่วนของผู้ว่างงานทั้งหมดอายุ 15 ปีขึ้นไป ในปีล่าสุดที่รายงาน สำหรับสิบเจ็ดเศรษฐกิจ พร้อมสัดส่วนเดียวกันสำหรับหญิงและชาย และอัตราว่างงานจากการสำรวจเดียวกัน เรียงตามสัดส่วนระยะยาวจากมากไปน้อย อันดับคำนวณภายใน 107 เศรษฐกิจที่บันทึกระยะเวลาการหางานของผู้ว่างงานอย่างน้อย 95%
เศรษฐกิจปีหนึ่งปีขึ้นไป, % ของผู้ว่างงานหญิงชายอัตราว่างงานอันดับจาก 107
แอฟริกาใต้202476.2%79.0%73.5%32.3%7
อิตาลี202550.3%50.1%50.5%6.1%25
โปรตุเกส202536.8%36.6%37.1%6.0%40
อินโดนีเซีย202334.2%33.1%34.8%3.4%44
สเปน202532.1%34.0%30.0%10.5%48
บราซิล202530.2%34.8%25.0%5.8%54
โปแลนด์202528.8%29.6%28.1%3.0%57
เยอรมนี202527.9%25.2%29.9%3.8%59
สหราชอาณาจักร202523.5%20.0%26.3%4.9%67
ฝรั่งเศส202523.0%22.7%23.3%7.7%69
อียิปต์202419.8%24.3%15.5%5.9%78
เวียดนาม202419.4%21.8%17.5%1.5%80
สหรัฐอเมริกา202513.8%12.7%14.7%4.3%94
เนเธอร์แลนด์202513.7%13.3%14.0%3.8%95
เม็กซิโก20252.1%2.0%2.2%2.5%104
เกาหลีใต้20250.5%0.4%0.5%2.8%106
ฟิลิปปินส์20240.2%0.2%0.1%2.4%107

มีกี่คนกับนานเพียงใด เป็นคำถามคนละข้อ

ทั้งสองเคลื่อนไปด้วยกันอย่างหลวม ๆ เท่านั้น ใน 107 เศรษฐกิจ สัดส่วนระยะยาวสัมพันธ์กับอัตราว่างงานที่ 0.42 ซึ่งทิ้งความต่างระหว่างสองประเทศไว้โดยไม่ได้อธิบายเป็นส่วนใหญ่ โปแลนด์กับเกาหลีใต้ห่างกันหนึ่งในสี่จุดในอัตรา และหกสิบเท่าในสัดส่วน

รายได้อธิบายได้น้อยกว่านั้นอีก สัดส่วนสัมพันธ์กับรายได้ต่อหัวที่ ลบ 0.28 โดยค่ามัธยฐานไล่จากหนึ่งในสามที่ยากจนที่สุดไปถึงที่ร่ำรวยที่สุดคือ 43.2%, 32.0% และ 23.4% ส่วนอัตราว่างงานเองไม่มีความชันตามรายได้ที่ชัดเจน ความสัมพันธ์อยู่ที่ ลบ 0.16 และค่ามัธยฐานของสามกลุ่มเดียวกันคือ 3.9%, 5.8% และ 4.9%

ภายในตาราง ตัวเลขสองตัวนี้แยกออกจากกันทั้งสองทิศทาง เวียดนามรายงานอัตราว่างงานต่ำสุดในสิบเจ็ดแห่งที่ 1.5% แต่ผู้ว่างงาน 19.4% ก็ยังหางานมาหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น ส่วนฝรั่งเศสรายงานอัตราว่างงาน 7.7% และสัดส่วน 23.0% เม็กซิโกมีอัตราว่างงาน 2.5% และสัดส่วน 2.1%

การหางานที่สั้นอาจหมายถึงอะไรได้บ้าง

การหางานจบลงได้สองทาง และมาตรวัดนี้เห็นเพียงทางเดียว ผู้ที่เลิกหางานย่อมเลิกเป็นผู้ว่างงาน เพราะการนับนี้ต้องการการหางานอย่างจริงจังและความพร้อมที่จะทำงาน สัดส่วนระยะยาวที่ต่ำเข้ากันได้กับการจ้างที่รวดเร็ว และเข้ากันได้พอ ๆ กันกับผู้ที่เลิกหาเพื่อไปเรียน ไปทำงานบ้าน เกษียณ หรือเพราะหมดกำลังใจ

และการหางานทุกครั้งที่นับไว้ที่นี่ยังดำเนินอยู่ ระยะเวลาคือเวลาที่ใช้ไปกับการหางานจนถึงสัปดาห์ที่สำรวจ วัดจากผู้ที่ยังว่างงานอยู่ ณ วันนั้น ตัวเลขนี้จึงบอกว่าใครกำลังรออยู่ตอนนี้ ไม่ได้บอกว่าการหางานที่จบแล้วยาวเพียงใด ตลาดที่คนจำนวนมากหางานอยู่ไม่นานแล้วยอมแพ้ อาจแสดงสัดส่วนที่ต่ำมาก

เพศแทบไม่แยกเส้นสองเส้นนี้ ใน 107 เศรษฐกิจ มี 63 แห่งที่สัดส่วนระยะยาวของหญิงสูงกว่าชาย และช่องว่างค่ามัธยฐานระหว่างทั้งสองคือ 0.8 จุด ในตารางนี้ บราซิลกว้างที่สุด คือ 34.8% สำหรับหญิง เทียบกับ 25.0% สำหรับชาย

ที่มา: แหล่งข้อมูลสัดส่วนนี้นับอะไร
  1. ตัวส่วนคือผู้ว่างงาน ไม่ใช่กำลังแรงงาน ไม่ใช่ประชากร นี่คือองค์ประกอบของกลุ่มหนึ่ง ไม่ใช่ขนาดของกลุ่มนั้น เศรษฐกิจหนึ่งอาจมีผู้ว่างงานน้อยแต่เกือบทั้งหมดเป็นระยะยาว หรือมีผู้ว่างงานมากแต่แทบไม่มีใครเป็นระยะยาวเลย
  2. ว่างงานหมายถึงกำลังหางานและพร้อมทำงาน นับเฉพาะผู้ที่หางานในช่วงอ้างอิงและสามารถเริ่มงานได้ ผู้ที่เลิกหางานจะหลุดออกจากการนับนี้ ดังนั้นการหางานอาจจบลงด้วยงาน หรือจบลงด้วยการเลิกหา และมาตรวัดนี้แยกสองกรณีนั้นไม่ได้
  3. การหางานทุกครั้งที่นับไว้ที่นี่ยังไม่จบ ระยะเวลาคือเวลาที่ใช้ไปกับการหางานจนถึงสัปดาห์ที่สำรวจ วัดจากผู้ที่ยังว่างงานอยู่ ณ วันนั้น ไม่ใช่ความยาวของการหางานที่จบแล้ว และอ่านค่าเฉลี่ยของการรอจากตัวเลขนี้ไม่ได้

ดังนั้น 28.8% ของโปแลนด์จึงไม่ได้บอกว่าการหางานในโปแลนด์ใช้เวลาหนึ่งปี และ 0.5% ของเกาหลีใต้ก็ไม่ได้บอกว่าตลาดที่นั่นเร็วกว่า ทั้งสองบอกว่าในบรรดาผู้ที่ถูกนับว่าว่างงานในโปแลนด์ปี 2025 ทุกหนึ่งร้อยคนมี 28.8 คนที่หางานมาสิบสองเดือนหรือนานกว่านั้น และในเกาหลีใต้ทุกหนึ่งร้อยคนมี 0.5 คน

หนึ่งสัดส่วน หนึ่งตัวส่วน และการอ่านที่ลืมว่าใครถูกนับ ย่อมพูดในสิ่งที่แหล่งข้อมูลไม่ได้พูด

สิ่งที่สัดส่วนนี้ไม่ได้บอก

ไม่ได้บอกว่าตลาดหนึ่งดีกว่าอีกตลาดหนึ่ง สัดส่วนที่ต่ำอาจหมายถึงการจ้างที่รวดเร็ว หรืออาจหมายถึงผู้คนที่ไม่ถูกนับอีกต่อไป ไม่มีอะไรที่นี่ตัดสินระหว่างสองอย่างนั้น และไม่มีการจัดอันดับตลาดแรงงานใด ๆ ตามมา

ไม่ได้บอกว่าการหางานใช้เวลานานเท่าใด การหางานที่นับไว้ยังไม่จบ จึงคำนวณค่าเฉลี่ยหรือค่ามัธยฐานของการรอจากตัวเลขนี้ไม่ได้ และไม่ได้ให้ไว้เช่นกัน

และไม่ได้ระบุสาเหตุใด ๆ เงินชดเชยการว่างงานและระยะเวลาของมัน โครงการฝึกอบรม ระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้า และโครงสร้างอายุของผู้ว่างงาน ล้วนยืนอยู่เบื้องหลังตัวเลขเหล่านี้ และไม่มีสิ่งใดถูกวัดที่นี่ แต่ละเศรษฐกิจปรากฏเพียงครั้งเดียวในปีล่าสุดของตน ไม่มีอะไรที่นี่บอกว่าสัดส่วนใดเพิ่มขึ้นหรือลดลง

สิ่งที่ข้อมูลยืนยันได้

  • ในปี 2025 ผู้ว่างงานโปแลนด์ 28.8% หางานมาสิบสองเดือนหรือนานกว่านั้น ส่วนเกาหลีใต้อยู่ที่ 0.5% คืออันดับที่ 57 และ 106 จาก 107 เศรษฐกิจ โดยมีอัตราว่างงาน 3.0% และ 2.8%
  • ใน 107 แห่ง ค่ามัธยฐานของสัดส่วนระยะยาวคือ 30.2% ซึ่งเป็นค่าของบราซิล มี 25 เศรษฐกิจอยู่เหนือ 50% และ 9 แห่งต่ำกว่า 10%
  • สัดส่วนระยะยาวสัมพันธ์กับอัตราว่างงานที่ 0.42 และกับรายได้ต่อหัวที่ ลบ 0.28 โดยค่ามัธยฐานไล่จากหนึ่งในสามที่ยากจนที่สุดไปถึงที่ร่ำรวยที่สุดคือ 43.2%, 32.0% และ 23.4% ส่วนอัตราว่างงานเองสัมพันธ์กับรายได้ที่ ลบ 0.16
  • ใน 107 เศรษฐกิจ มี 63 แห่งที่สัดส่วนระยะยาวของหญิงสูงกว่าชาย โดยช่องว่างค่ามัธยฐานคือ 0.8 จุด

สิ่งที่ยืนยันไม่ได้

  • ว่าสัดส่วนที่ต่ำหมายถึงตลาดแรงงานที่ดีกว่า การหางานจบลงด้วยงานหรือจบลงด้วยการเลิกหา และมาตรวัดนี้แยกสองกรณีนั้นไม่ได้
  • ว่าการหางานใช้เวลานานเท่าใด การหางานทุกครั้งที่นับไว้ที่นี่ยังไม่จบ และไม่มีค่าเฉลี่ยหรือค่ามัธยฐานของการรอตามมา
  • สิ่งใดเกี่ยวกับเงินชดเชยการว่างงาน ระยะเวลาของมัน โครงการฝึกอบรม หรือนโยบายอื่นใด ไม่มีสิ่งใดถูกวัดที่นี่ และไม่มีการระบุสาเหตุใด ๆ
  • แนวโน้มใด ๆ หนึ่งปีต่อหนึ่งเศรษฐกิจ และปีกับเครื่องมือก็ต่างกันไปในแต่ละแห่ง ไม่มีอะไรที่นี่บอกว่าสัดส่วนใดเพิ่มขึ้นหรือลดลง
  • สิ่งใดเกี่ยวกับ 30 เศรษฐกิจที่ถูกตัดออกเพราะไม่บันทึกระยะเวลา และไม่เกี่ยวกับอินเดีย ญี่ปุ่น และจีนที่ไม่รายงานระยะเวลาเลย

วิธีการ

  1. สองมาตรวัด หนึ่งการสำรวจ ดาต้าโฟลว์ของ ILOSTAT รหัส DF_UNE_TUNE_SEX_AGE_DUR_NB คือการว่างงานจำแนกตามเพศ อายุ และระยะเวลา และ DF_UNE_DEAP_SEX_AGE_RT คืออัตราว่างงานของผู้มีอายุ 15 ปีขึ้นไป อ่านผ่าน SDMX API ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2026 (วันที่มาจากเวลาบันทึกของไฟล์ที่ดาวน์โหลดทั้งสอง คือ 20:57 และ 21:01) สำหรับแต่ละเศรษฐกิจใช้ปีล่าสุดระหว่าง 2019 ถึง 2025 และจำนวนตามระยะเวลา อัตรา รวมถึงตัวเลขของหญิงและชาย มาจากปีเดียวกันและแหล่งที่รายงานเดียวกัน สัดส่วนระยะยาวคือจำนวนผู้ว่างงานที่มีระยะเวลาสิบสองเดือนขึ้นไป หารด้วยผู้ว่างงานทั้งหมดของปีนั้น
  2. ค่ารวมไม่ใช่ประเทศ และระยะเวลาที่ไม่ถูกบันทึกก็ไม่ใช่ระยะเวลาที่สั้น ภูมิภาคและกลุ่มรายได้ถูกตัดออกโดยเก็บเฉพาะรหัสที่อยู่ในรายชื่อประเทศของธนาคารโลก เมื่อการสำรวจปล่อยระยะเวลาไว้โดยไม่จำแนก สัดส่วนจะถูกเจือจางด้วยช่องโหว่ของแบบสอบถาม ไม่ใช่ด้วยการหางานที่สั้น จึงตัด 30 เศรษฐกิจที่มีส่วนไม่จำแนกเกิน 5% ออก และระบุรายใหญ่ไว้ที่นี่ ปากีสถาน 89% ซามัว 88% บูร์กินาฟาโซ 62% โมซัมบิก 44% ติมอร์-เลสเต 35% ตุรกี 20% ไทย 7% อินเดีย ญี่ปุ่น และจีนไม่รายงานระยะเวลาเลย เหลือ 107 เศรษฐกิจ โดย 57 แห่งมีปีล่าสุดเป็น 2025, 20 แห่งเป็น 2024, 7 แห่งเป็น 2023, 13 แห่งเป็น 2022, 7 แห่งเป็น 2021, 1 แห่งเป็น 2020 และ 2 แห่งเป็น 2019
  3. เครื่องมือแตกต่างกัน ใน 107 ตัวเลข มี 93 ตัวมาจากการสำรวจกำลังแรงงาน 7 ตัวมาจากการสำรวจรายได้และรายจ่ายของครัวเรือน 5 ตัวมาจากการสำรวจครัวเรือนแบบอื่น 1 ตัวมาจากทะเบียนทางปกครอง และ 1 ตัวมาจากการประมาณการอย่างเป็นทางการ หกตัวมีเครื่องหมายแสดงการขาดตอนของอนุกรม รวมถึงสหรัฐอเมริกาและอียิปต์ การขาดตอนสำคัญเมื่อนำปีหนึ่งไปเทียบกับอีกปีหนึ่ง ซึ่งที่นี่ไม่ได้ทำเช่นนั้น
  4. ค่ามัธยฐานของ 107 ค่าคือค่าที่ 54 ได้แก่ 30.241% ซึ่งเป็นค่าของบราซิล และแสดงเป็น 30.2% มี 25 เศรษฐกิจอยู่เหนือ 50%, 61 แห่งเหนือ 25%, 9 แห่งต่ำกว่า 10%, 5 แห่งต่ำกว่า 5% และ 2 แห่งต่ำกว่า 1% ค่าของโปแลนด์คือ 28.841% และของเกาหลีใต้คือ 0.484% อัตราส่วน 59.5 ก่อนปัดเศษ ส่วนอัตราว่างงานของทั้งสองคือ 3.018% และ 2.789%
  5. ค่าสหสัมพันธ์เป็นสัมประสิทธิ์เพียร์สันที่คำนวณจากทั้ง 107 แห่ง เทียบกับอัตราว่างงาน และเทียบกับลอการิทึมธรรมชาติของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัวตามความเสมอภาคของอำนาจซื้อ (ธนาคารโลก NY.GDP.PCAP.PP.CD ปีล่าสุด) กลุ่มรายได้สามส่วนมี 35, 35 และ 37 เศรษฐกิจตามลำดับ กลุ่มที่ยากจนที่สุดต่ำกว่า 14,300 ดอลลาร์ต่อหัว และกลุ่มที่ร่ำรวยที่สุดสูงกว่า 49,800 ค่าของแต่ละกลุ่มคือค่ามัธยฐานของสมาชิก รายได้ต่อหัวของโปแลนด์คือ 54,262 ดอลลาร์ และของเกาหลีใต้คือ 63,125
  6. การปัดเศษทำเพียงครั้งเดียวตอนแสดงผล โดยเริ่มจากตัวเลขที่แหล่งข้อมูลให้ไว้สามตำแหน่งทศนิยม แอฟริกาใต้ 76.199% อิตาลี 50.289% เยอรมนี 27.866% สหราชอาณาจักร 23.462% เนเธอร์แลนด์ 13.673% ฟิลิปปินส์ 0.161% สัดส่วนของหญิงและชายคำนวณด้วยวิธีเดียวกันจากจำนวนของปีเดียวกัน

BabZituna ให้คะแนนงานทุกตำแหน่งเทียบกับโปรไฟล์ของคุณในหกมิติที่มีอยู่จริง และเผยแพร่ว่าอะไรที่วัดได้และอะไรที่วัดไม่ได้ ดูตลาดสด.

ตลาดในบทความนี้ แบบเรียลไทม์

ฉบับก่อนหน้า